Podsumowanie 2k16 | Lisi Grafik #1

Nie wiem, czy wiecie, ale zajmuję się odrobinę grafiką komputerową. c: Postanowiłam się podzielić kilkoma swoimi pracami. c:

Żyję!

Ferie, ferie i po feriach. Święta minęły, ferie minęły, a mi zostało pogodzić się z tym, że aż do Kwietnia mam ciągle szkołę. Niby nie jest źle, a czas mija bardzo szybko, ale mimo to wolałabym siedzieć w domu.

Drobne podsumowanie ferii:

Spędziłam osiem z czternastu dni z moim chłopcem.

Napisałam pracę na konkurs + dwa rozdziały opka.

Przeczytałam „Szpetuchę”, która okazała się przegenialną książkę. Oby tak dalej, pani Bereniko-Miszczuk!

Byłam na weselu i zrobiłam kilka ładnych zdjęć.

Właśnie, zrobiłam kilka ładnych zdjęć.

Wyspałam się.

Wciągnęłam się w nową grę na telefon.

Byłam oazą spokoju, kiedy inni się denerwowali.

Nie uczyłam się nic a nic.

Otworzyłam Graficzne Przestępstwa na Wattpad.com, gdzie daję stworzone przeze mnie okładki do klepania.

Czyli tak naprawdę w ferie nie zrobiłam nic.

W sobotę świętuję swoje osiemnaste urodziny. Mam cichą nadzieję, że będzie całkiem fajnie i kilka osób padnie przed północą (w tym mój chłopak, wiecie, będzie łatwiejszy xd).

Dzisiaj podjęłam decyzję o pofarbowaniu włosów! Mam nadzieję, że uda mi się to w piątek.

Ach, internat, internat. Wyprowadziłam się do innego pokoju, mieszkam teraz sama. W sumie, po dwóch dniach, stwierdzam, że to znacznie wygodniejsze niż dzielenie z kimś pokoju. Chodzę spać o której chcę, wszystko trzymam tam, gdzie chcę. Każdy szpargał ma swoje miejsce. Wszystkie notatki, dziwne zeszyty, moje mydełka, płyny i inne mieszanki wybuchowe. xD Mam też herbatę w uroczym słoiczku, cukier też. I czajnik w jednym miejscu. I nie wyjadam od razu wszystkich ciasteczek.

Ogólnie, jest mi dobrze samej i cieszę się, że sytuacja wygląda właśnie tak.

Kupiłam dużo słomek, takich do napojów oraz takich zwykłych. Niby z myślą o osiemnastkowej imprezie, ale te zakręcone będą idealne do drinków! C: Nie tylko w ten jeden wieczór.

Z osiemnastki wstawię pewnie osobny post, bo choć będzie niewielka, bo większość moich znajomych idzie na studniówkę, która jest akurat czwartego lutego. :c Będzie nas tylko ośmioro, ale myślę, że i tak będzie fajnie. Najlepiej bawić się w dobrym towarzystwie.

Oczywiście bez alkoholu też! Dla niepijących postawimy piccolo! xD

Dobra, późno już trochę, a ja mam jutro kartkówkę ze statystyki. O.o Wyliczanie mediany i dominanty to tragedia… :C

Muzycznie #1

Muzyka jest częścią wszystkiego. Muzyka to nie tylko piosenki, to też odgłosy, które nas otaczają. Bardzo współczuję osobom głuchym, którzy nie mogą usłyszeć, jak piękny jest świat.

Są piosenki, które nas rozczulają, denerwują, utulają do snu. Są melodie, które kojarzą nam się z ludźmi, z konkretnymi momentami naszego życia. Wywołują łzy lub uśmiech.

Muzyka jest dla mnie wytchnieniem. Żyję nią. Z dnia na dzień. Nucąc, kiedy robię śniadanie. Kiedy piszę, kiedy siedzę na nudnej lekcji polskiego i w głowie mi gra "Never gonna give you up!". Inaczej nie przeżyłabym przynudzania polonistki.

Jestem muzyką, kiedy śpiewam mojemu kochanie kołysankę, kiedy śpiewam na apelu, na konkursie. Kiedy nagrywam. Gdy oddaję jej się cała. 

Ateizm a Święta Bożego Narodzenia

Kiedy byłam małym dzieckiem, uwielbiałam śpiewać w kościelnym chórze. Od urodzenia wychowywałam się w wierze katolickiej, więc wierzyłam w to, co mi mówiono. W Boga, w niepokalane poczęcie, w Jezusa. W aniołki. W ciało Chrystusa. Bla, bla, bla. 

Moje zachwianie wiary zaczęło się w momencie, kiedy zaczęłam dostrzegać, jak wiele niedociągnięć ma wiara i ilu ludzi zginęło w imię Boga. Analizując to wszystko logicznie, doszłam do wniosku, że nie mam wystarczających podstaw, aby wierzyć w coś, czego nikt nigdy nie widział. Tak, moja wiara opiera się na "zobaczę, to uwierzę", ale dzięki temu nie jestem ślepa i naiwna na wszystko wokół, nie tylko jeżeli chodzi o sprawy religijne.

Każdy ma prawo wierzyć w to, co chce i nawet po części podziwiam tych, którzy zawierzają siebie religii. Ale nie o tym jest ten post.

Już słyszę, jak wszyscy mówią ateistka, ale święta to obchodzi. Sprostuję: dla mnie zimowe święta nie mają żadnych podwalin religijnych. Dla katolików rodzi się Jezus, dla mnie spada śnieg i zaczyna się prawdziwa zima. 

Wyniosłam z domu miłość do świętowania Bożego Narodzenia. Ubieranie choinki, gotowanie, pieczenie makowców i pierników, wspólnie spędzane wieczory. Moje święta to nie Bóg, a rodzina, z którą mogę w końcu pobyć dłużej po czterech miesiącach mieszkania w internacie. To zapach barszczu z uszkami, świąteczne piosenki, blask lampek z choinki. To obdarowywanie bliskich prezentami, uśmiechy, spotkania z przyjaciółmi. Spokój i cisza. Wszystko robi się jakby cieplejsze. Herbata smakuje lepiej niż zazwyczaj. Wełniane skarpetki grzeją tak jakoś inaczej. 

Lubię święta, chociaż jestem ateistką. Czy to źle? Myślę, że nie, bo to w stu procentach mój wybór i to, co robię ze swoim życiem jest tylko i wyłącznie moją sprawą.

Także wesołych, rodzinnych świąt! Niech blask choinki przynosi wam najpiękniejsze sny. <3

Przemyślenia #1

Cześć i czołem!

Lis znowu postanowiła coś napisać. Dzisiaj będzie nieco o moich życiowych przemyśleniach, bo ostatnio nachodzą mnie coraz dziwniejsze myśli i muszę się gdzieś nimi podzielić. 

Zanim zaczniecie czytać, polecam wam włączyć tę oto przepiękną melodię, która będzie wam towarzyszyć w trakcie podróży przez moje dziwne wymysły.

Zacznijmy od tego, że świat wcale nie jest dziwny, jakby to powiedziała inna nastolatka mojego pokroju. Nie, świat jest bardzo logicznie ułożony i wszystko z nim w porządku. Świat jest zamkniętą całością, czy tego chcemy czy nie. Cokolwiek byśmy nie zrobili, on się nie skończy. Teoretycznie rzecz biorąc, nie mamy na niego żadnego wpływu. Wszystkie teksty typu mogę zmienić świat! powoli zaczynają mnie denerwować. Jednak trzeba przyznać, że płynie z nich niezwykła prawda. 

Żeby zmienić świat, trzeba zacząć od siebie.

Właśnie, świata nie zmienimy, ale nas samych możemy. To, że coś nam nie wychodzi, że coś nas boli w aspekcie psychicznym, że coś nas rani - to wszystko zależy tylko i wyłącznie od nas i od tego, jak radzimy sobie z innymi, także z całym tym światem.

Pewien ktoś powiedział mi wczoraj, że ma martwą duszę, a ja bez zastanowienia rzuciłam: ale ludzie nie mają duszy. Właśnie. Być może jest to pogląd niezgadzający się z żadną z istniejących na świecie religii, ba, być może nawet sprzeczny z moimi własnym sercem, ale uważam, że ludzie nie mają duszy. Dusza warunkuje bycie kimś. Albo jesteś dobry, albo jesteś zły i nie ma nic pomiędzy tym. Właśnie, że nie. W tym tkwi problem nas. Nie szukamy niczego pomiędzy.

Dobry albo zły.

Grzeczny albo niegrzeczny.

Miły albo wredny.

Cnotka albo szmata. 

To zabawne, bo uważam, że wśród wymienionych przypadków wszędzie jestem pomiędzy. I wiecie co? Genialnie się z tym czuję. Zdarza mi się generalizować. Bardzo często analizuję osobę na podstawie ogólnie przyjętych norm. Jestem hipokrytą. Ale wiem, że moje słowa wcale nie muszą okazać się prawdą. 

Lisi Fotograf #1

Dzisiaj post po czterech miesiącach, w którym robimy przegląd ulubionych zdjęć mojego autorstwa! c:

Lis wraca do szkoły #3

Uwaga, post zawiera mnóstwo zdjęć! c:

Post spóźniony, ale co tam. xD Pochłonęła mnie szkoła, proszę o wybaczenie.

Dzisiaj przychodzę z ostatnim postem z typowym #BacktoSchool, w następnym postaram się opisać co nieco, jak wyglądają lekcje na zajęciach na profilu ekonomicznym. Już teraz przeraża mnie ilość godzin przedmiotów zawodowych, a także ilość materiału, jaką będę miała do przyswojenia. Ale skoro wybrałam taki, a nie inny profil, muszę się męczyć. Dam radę. ;;

Tak wygląda mój pokój w internacie. Mieszkamy we trzy. Doszły dwie nowe wychowawczynie – jedna naprawdę fajna, druga zachowuje się, jakby pozjadała wszystkie rozumy i już doprowadza mnie do szału.

 

 

Mój plecaczek, kupiony na przecenionej aukcji na allegro. Zapłaciłam za niego pięćdziesiąt złotych z przesyłką. Jest bardzo pojemny, bez problemu mieści A4, a w przedniej kieszeni mieszczę wszystko, co jest mi potrzebne – portfel, identyfikator.

Mój zeszytowo-przyborowy organizer! Tak się prezentuje. C:

A tu kilka drobniejszych przyborów.

Dwa zeszyty zakupione w Lidlu, mają przecudowne okładki, z tego w białej okładce chyba zrobię pamiętnik.

Zeszyt do statystyki z Pepco.

Piórnik, który noszę już trzeci rok. Kocham go i kocham.

A tu zeszyt formatu A4 do rachunkowości. C:

A to mój plan lekcji na poniedziałek. >.<

To by było na tyle!

Całuski.